من امير اميدي‌راد هستم. متولد سال ۱۳۶۰ و در قزوين بدنيا آمده‌ام و مدرك تحصيلي‌ام ديپلم برق است من از سال ۷۲ و با نمايش «خانه‌اي براي او» كه براي جشنواره‌ي كانون‌هاي كشور انتخاب شده بود، پا به عرصه‌ي تئاتر گذاشتم و تا الان در ۱۴ نمايش كه به اجراي عمومي رسيدند به عنوان بازيگر و طراح نور حضور داشتم و در اين مدت در جشنواره‌هاي تئاتر استاني، منطقه‌اي، دفاع مقدس، فجر و جشنواره‌ي بين‌المللي تئاتر عروسكي تهران حضور داشتم.

اين مسأله علت‌هاي زيادي دارد كه از جمله مي‌توان به نبود جاي مشخص براي اجراهاي تئاتر اشاره كرد ضمن اينكه ما سالن استاندارد نداريم و اطلاع‌رساني به مردم ضعيف است و تبليغات مناسب صورت نمي‌گيرد، ولي با همه‌ي اين اوصاف من معتقدم همه‌ي اين مشكلات با تلاش‌خود بچه‌ها قابل حل است، چرا كه در حال حاضر نسبت به چند سال گذشته استقبال از نمايش‌ها بيشتر شده و البته دليل اين امر حرفه‌اي شدن تئاتر قزوين است.

اولين عامل يك دست و يك دل بودن گروه اجرايي است و بعد حضور يك كارگردان موفق و هدايت‌گر كه بتواند با تمرينات مستمر، گروه اجرايي را از هر لحاظ آماده‌ي اجراي موفق كند و البته خوشبختانه همه‌ي اين عوامل در گروه ما وجود داشت چون در حال حاضر چهار پنج سالي است كه اين بچه‌ها با هم تئاتر كار مي‌كنند و كاملاً با بازي همديگر آشنا هستند و خود اين مسأله يك امتياز است.

من فكر مي‌كنم، مادوكس اميد به زندگي است و هر كس مي‌تواند به اميد يك مادوكس زندگي كند.

اميدوارم چراغ تئاتر قزوين هميشه روشن بماند و ديدن نمايش براي مردم اين شهر به يكي از ملزومات زندگي تبديل شود.

بعد از گفتگو با اميراميدي، نوبت به بازيگر نقش گروبي مي‌رسد و ما سؤالاتمان را اينگونه آغاز مي‌كنيم.

عمار رسولي سفيددري هستم ومدرك تحصيلي‌ام‌كارشناسي كشاورزي است. من از سال ۷۴ تئاتر را با نمايش «نارو نور» شروع كردم و تاكنون در حدود ۲۰ نمايش به عنوان بازيگر و چند نمايش هم در كسوت كارگردان، طراح صحنه و … حضور داشته‌‌ام و حدود ۱۰ جايزه‌‌ي بازيگري از جشنواره‌هاي مختلف تئاتر نظير، جشنواره‌ي تئاتر استاني مازندران و قزوين، جشنواره‌ي ماه، جشنواره دفاع مقدس، جشنواره‌ي دانش‌آموزي بنياد شهيد و همچنين چند جايزه‌ي طراحي و صحنه و گريم در همين جشنواره‌ها كسب كردم.

به نظر من تك تك نقش‌ها در جاي خود زيباهستند و جاي كار دارند، ولي من اولاً به پيشنهاد كارگردان و ثانياً به خاطر نقاط مشترك اخلاقي گروبي باخودم، اين نقش را پذيرفتم، چون خودم هم مانند گروبي در دنياي خلوت و تنهايي نفس مي‌كشم و روزگار مي‌گذرانم.

تئاتر جايي است در اين جهان، كه دوست داري آنجا باشي.

تئاتر آرزوهايي دست نيافتني است كه همانند جرقه‌هاي زودگذر به آن دست مي‌يابي و در نهايت تئاتر جنوني است به شكل عشق، اما عشقي كه همه از آن لذت مي‌برند و شاد مي‌شوند و همه نيز در غم آن مي‌گريند. يك عشق واگيردار.

من به اميد آن روز زنده‌ام كه گدايان پول گدايي كنند تا بليط تئاتر بخرند.